-
15:51 18-02-2009
-
Mijn ervaring over de sensi-therapie:
Hallo Patricia en Arno,
Als eerste natuurlijk mijn grote waardering, in het werk wat jullie doen.
Ik ben ontzettend blij, dat ik jullie heb ontmoet.
Natuurlijk weet ik ook, dat je deze dingen zelf moet doen.
Maar neem van mij aan, dat ik blij ben, dat ik met mijn problemen naar jullie ben gekomen.
En nu lieve Patricia, (met jou bijzonder mooie schilderijen) zou jij graag mijn persoonlijke ervaring op papier willen.
En omdat jullie zo’n warme lieve mensen zijn, ga ik dat nu proberen, om mijn ervaring even op papier te zetten.
Toen ik de eerste keer bij jullie binnen kwam, voelde het meteen al warm aan.
Natuurlijk nog wat onwennig, want ik stel niet zomaar mijn gevoelens bloot aan een ander.
Maar bij jullie had ik daar helemaal geen moeite mee.
Geweldig, wat jullie voor liefde uitstralen.
Als je zelf zo gevoelig in elkaar zit, dan voel je dat meteen.
Over de behandeling, die ik van jullie heb gehad, kan ik alleen maar positief reageren.
De E.F.T. behandeling van Arno. was voor mij wel erg heftig, maar heeft mij weldegelijk goed gedaan.
Heb nog wel een week pijn gehad, maar daarna was het over.
Maar ben mezelf daardoor wel beter gaan leren kennen.
Eerlijk gezegd, is mijn zelfvertrouwen er wel sterker door geworden.
En de magnetisering van jullie, ik moet er nog wel eens om lachen, jij zo’n koude handen en Arno met die warme handen.
Heel bijzonder om dat mee te maken.
Maar mij heeft het in ieder geval geholpen.
Ik kan eigenlijk niet zo goed verklaren, wat jullie voor mij betekenen, maar er straalt zoveel warmte en liefde van jullie af, dat ik me door dat gevoel, al lekker in mijn vel voel zitten.
Waarschijnlijk hebben de remedie’s er ook aan meegeholpen dat ik me nu wat beter voel.
Alhoewel, tegen die kerstdagen[dat gevoel] doe je volgens mij niet veel.
Dat blijven toch vervelende dagen, wat verdriet bertreft.
Maar voor mij moet dat kunnen en dan huil ik maar, het verdriet moet er tenslotte toch op( een gezonde manier uit)
Trouwens, wat ook nog een positief effect heeft,op jullie behandeling (voor mij heel belangrijk) is dat mijn dromen, tegenwoordig een positieve wending hebben gekregen.
Mochten jullie hier nog enige verklaringen van horen, dan geef ik jullie die graag.
En Patricia mocht jij ooit nog eens zo’n mooi schilderij maken (wat bij jullie in de gang hangt)
Laat het mij even weten, want dat ga ik kopen van jou.
Geloof mij,er zijn maar weinig schilderijen, die mij op mijn gevoel hebben geraakt, maar dat schilderij wat jullie in de gang hebben hangen, daar denk ik nog steeds heel vaak aan.
Ik hoop niet, dat ik jou nu weer kippevel bezorg?
Serieus, jullie zijn geweldige lieve mensen, ik hoop dat jullie nog veel kunnen betekenen voor andere mensen.
Jullie zullen voor altijd in mijn gedachten zijn.
En mochten jullie nog wat meer ervaringen, van mij willen horen (wat het leven betreft) natuurlijk geef ik jullie die graag.
Maar wat de ervaring, van jullie betreft, ik heb er alleen maar, positieve gedachten aan over gehouden.
Hele fijne kerstdagen,en een gezond nieuwjaar.
Ik heb het gevoel, dat wij elkaar nog eens tegen komen.
En dat geeft mij alleen maar een goed gevoel.
Groetjes van Yolanda de Bruijn-van Veen.
-
15:49 18-02-2009
-
Referentie van Willem van Schijndel: uit de krant de waalwijker op zondag, van 21 mei 2006 en de bossche- omroep van 28 mei 2006. Geschreven door Kees klijn.
”25 jaar pijn in mijn been verdwenen”
Vermoeid, stress, overgevoelig, terugkerende niet te verklaren pijn, ADHD. Patricia en Arno van Praktijk van den Meerakker in Drunen vertellen in een vierwekelijkse column in de waalwijker op zondag, wat er aan de hand is. Belangrijker nog: wat kun je er aan doen? Deze keer echter het woord aan Willem van Schijndel, eigenaar van een entertainmentbedrijf en een van de deurzakkers.
”Al meer dan 25 jaar had ik last van mijn been. Regen op komst? Ik kon het voorspellen… want dan had ik een altijd een enorme last van pijn in m’n linkerbeen. Soms kon ik zelfs niet eens meer autorijden. Ik heb jarenlang
stad en land afgelopen om er vanaf te komen. Dokters, acupunctuur, maar niets hielp. Ik moest er maar mee leren leven was veelal de uitspraak.
Een zondagmiddag in oktober 2004, dat was de ommekeer. Ik kende Patricia (& Arno) al heel lang. Ik kreeg het met haar over mijn pijn en ze zei dat ze misschien die pijn bij me weg kon nemen. Ze heeft ter plekke een sessie bij me gedaan.
De volgende dag moest ik naar de Randstad. Het regende pijpenstelen. Ik dacht: dat wordt weer niks, echter wat bleek ik had helemaal geen pijn en dat na zoveel jaren...ongelooflijk. Denk erom, ik ben echt een heel nuchter mens. Maar dit vond ik wel heel bijzonder. Ik word soms nog behandeld en heb o.a. geleerd dat ik me niet te veel in moet laten met mensen die me negatieve energie bezorgen.
Daar blijk ik gevoelig voor te zijn en daar lag de
oorzaak van de pijn. De behandeling heeft me veel
rust gebracht en ik ben een heel ander mens geworden.”